Название: Donker Web
Автор: Fanie Viljoen
Издательство: Ingram
Жанр: Приключения: прочее
isbn: 9780624090472
isbn:
“Moenie!”
Haar blik volg my. Ek is uit by die deur, en af in die gang. “Gaan jy daardie ander ou ook vastrek? Die Baker?” roep sy agter my aan.
Ek antwoord nie. My bloed kook. Dit voel of iemand anders nou vir my dink. In die kamer skraap ek my goed bymekaar, bondel dit in die toksak. Ek is byna by die deur uit toe ek my selfoon se kragdraad onthou. Vinnig draai ek terug, pluk dit uit die muur en stop dit sommer in ’n kantsakkie. Dan gaan handig ek die sleutel by die toonbank in en laat spat. Daar lê nog so vier na vyf ure se ry voor. Dit hang net af hoe befoeterd ek is.
Die musiek pomp in die kar. Verby Leeu-Gamka, Laingsburg, Matjiesfontein. Ure later vou die Hexrivierberge om my. Fynbos net waar jy kyk. In die winter lê die sneeu wit hier op die Buffelshoek- en Milnerpieke.
Uiteindelik verskyn die bordjie na Stellenbosch langs die pad. Dis waar ek afdraai op die Adam Tas-pad. Nog berge in die verte: Stellenbosch-berg, Papegaaiberg, Jonkershoek, Groot-Drakenstein – ek kom maar net nie weg van die drake nie.
Dis seker die een ding wat standvastig is in my lewe: berge. Hulle bly net waar hulle is. Verander skaars. Lê en kyk en wag. Sien alles raak. Jou woede, jou hartseer, jou verlange. En hopelik in Stellenbosch, jou vrede. Dis wat ek nodig het.
Ek maak die venster oop, sit die aircon af en stuur die kar verby wynlandgoedere, asem die vars lug in. Voor my lê die Eikestad, my nuwe blyplek vir ten minste die volgende drie jaar. Die paaie is besig. Baie mense op straat. By Birdstraat draai ek af en kies koers verby Die Braak na Van Riebeeckstraat, waar talle ouer huise gerestoureer en in gastehuise omskep is. Die ou eikebome se takke hang oor die pad, ’n tydelike verligting teen die hitte. Langs die pad blink ’n rustige stroom water in die klip-leivoor. Met Van Riebeeckstraat ry ek op na die studio apartment wat ek op die internet gevind het. Nog gastehuise en studentewoonstelle flits verby.
Dan sien ek dit: netjies, wit mure, prime property, onlangs gerestoureer, parkering aan die agterkant.
Dis waar ek stilhou. Ek grawe in die paneelkissie vir die sleutel wat die eiendomsagent vir my gekoerier het, haak dit aan my karsleutel. Dis dodelik warm toe ek uit die kar klim. Ek maak sommer dadelik ’n plan om my swembroek te soek en later ’n duik te gaan vang in die kompleks se swembad.
Drie meisies kom verbygestap toe ek my laptopsak oor my skouer slinger en ’n boks uit die kattebak haal. Hulle lag in my rigting, een van hulle draai later om en kyk na my.
“Is jy ook eerstejaar?” vra die een met die donkerbruin hare wat in ’n wolkerige bondel agter haar kop vasgemaak is. Los T-hemp en skinny jeans.
“Jip.”
“Watter nommer?”
“Watter nommer wat?”
“Waar trek jy in, ou? Jissie.”
“Nommer sewe.”
“Cool. Ek is by vyf. Chloe. Chloe Adams. En die’s my vriendinne. Kiana en Lizmari.”
Ek knik.
“En jy? Het jy ’n naam, of dink jou ma-hulle nog vir jou een uit?”
“Greg.”
“Greg wie?”
“Greg Maak-nie-saak-nie.”
“Is jy altyd so weird, hè?” vra Chloe. Sy frommel haar neus en haal haar sonbril af.
Ek antwoord nie.
Kiana en Lizmari lag. “Jy pla die ou. Kan jy nie sien nie?” vra Kiana.
“Ek is maar net ’n goeie buurvrou,” sê Chloe. Sy trek haar gesig onskuldig. “Shame. Hy kom dalk van die plaas af.”
“Ek kom nie van ’n plaas af nie,” kap ek terug.
“Hoor jy, Chloe? Hy kom nie van die plaas af nie, los hom nou,” sê Lizmari en trek Chloe aan haar arm weg.
“Het jy ’n meisie, Greg Maak-nie-saak-nie?” vra Chloe ongesteurd.
“Nee.”
“Oukei, dan sal ek jou meisie wees,” roep sy van die kompleks se hek af. Haar vriendinne lag en stoot haar sypaadjie toe. “Kom drink koffie.”
“Nee, dankie.”
“Ag, wassit met jou? Kom net.”
“Nee.”
Ek draai om en loop die gebou binne. Groet die ou by sekuriteit. “New tenant,” sê ek en wys die sleutel.
“Upstairs,” antwoord hy met min tot geen belangstelling.
Op met die trappe na die tweede vloer. Daar sit ek my goed eers neer voordat ek my nuwe woonstel se deur oopsluit. Nommer sewe.
“My nuwe happy place, uiteindelik,” sê ek vir myself toe die deur oopswaai. Die skerp verfreuk brand in my neus. Dadelik gaan maak ek die skuifdeur na die balkon oop voordat ek die goed wat nog buite in die gang staan, inbring. Dan stap ek deur die plek. Dis groter as wat dit op die foto gelyk het. Ten volle gemeubileer. Donker kombuiskaste, marmerblad. Smeg-kombuistoerusting. Die dubbelbed is nuut. Ek het my eie beddegoed daarvoor gebring. ’n Lessenaar, ook van donker hout. Gemaklike stoel. Platskerm-TV. Ek maak seker dit kan met die internet koppel vir Netflix. Ek weet nie wie deesdae nog op ander maniere TV kyk nie.
Die badkamer is eenvoudig, maar stylvol: bad, stort, hout-rolblindings voor die venster.
Terug in die kamer sien ek ’n nota met die Wi-Fi-kode. Ek sal dit seker nie gebruik nie. Dis nie veilig nie, ek het my eie data.
’n Harde klop aan die deur laat my omvlieg. Chloe? Nee.
“Is dit Hackers for Hire?” vra Plank ewe hard.
“Shut up, ou!” maak ek hom vinnig stil. “Kom in.”
Met ’n swag stap Plank nader. Dis goed om die ou weer te sien. Hy het plakkies aan, ’n kortbroek en ’n gekreukelde T-hemp waarop staan Gee my ’n bier en niemand kry seer nie. Sy hare is langer as op skool. Twee dae oue baard. ’n Moerse glimlag.
Sy Lawson-handdruk vang my onkant, nes Kwanele s’n destyds.
“Lekker vryplek wat jy hier het,” sê hy en fluit deur sy tande terwyl hy rondkyk.
“Ek is hier om te swot, Plank.”
Hy trek sy gesig. “Swottings is ’n bysaak, ou. Ek is hier vir die girls. O nee, wag, wag … moet net nie vir my sê jy is nog deurmekaar met daardie Nicole-meisiekind nie?”
Dis nou ’n naam wat ek lanklaas gehoor het. “Nee, dis uit. Toe haar pa-hulle hoor wat ek met die hacking aangevang het, het hulle my verbied om haar te sien. Maar dinge was in elk geval nie lekker tussen ons nie. Dit was eintlik net ’n skool-crush.”
Plank val op die bank neer. Hop so ’n bietjie om dit uit te toets. “Ek hoop nie sy het jou hart gebreek nie.”
“Ag, jy weet.”
СКАЧАТЬ